مناظره ای بین لیلی و مجنون

لیلی گفت:موهایم مشکی ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج ،

 دلتتوی حلقه های موی من است.

 نمیخواهی دلت را آزاد کنی ؟

 نمیخواهی موج گیسوی لیلی را ببینی؟

 

مجنون دستکشید به شاخه های آشفته بید و گفت: نه نمی خواهم ،

گیسویمواج لیلی را نمی خواهم.

 

لیلی گفت :چشمهایم جام شیشه ای عسل است ، شیرین ،

 نمیخواهی عکست را توی جام عسل ببینی ؟

 

مجنونچشمهایش را بست و گفت : هزار سال است عکسم ته جام شوکران تلخ است

 

 

لیلی گفت :لبخندم خرمای رسیده نخلستان است .

 خرماطعم تنهایی ات را عوض می کند .

 نمیخواهی خرما بچینی ؟

 

مجنونخاری در دهانش گذاشت و گفت: من خار را دوستتر دارم .

 

لیلی گفت:دستهایم پل است . پلی که مرا به تو می رساند . بیا و از این پل بگذر .

 

مجنون گفت: اما من از این پل گذشته ام . آنکه می پرد دیگر به پل نیازی ندارد.

 

لیلی گفت :قلبم اسب سرکش عربی ست.

 بیسوار و بی افسار.

عنانش راخدا بریده، این اسب را با خودت می بری؟

 

مجنون هیچنگفت .

 

لیلی کهنگاه کرد ، مجنون دیگر نبود ؛ تنها شیهه اسبی بود و رد پایی بر شن.

 

لیلی دستبر سینه اش گذاشت، صدای تاختن می آمد .

WWW.AMAJIDF.MIHANBLOG.COM