دلواپسی

دلواپسی

گریهمی خواهم ولی کو شانه های محکمت ؟

وه چه دورم از دیار گیسوان درهَمت !

سردی بی وسعتی است ، کو آشیان دست تو ؟

کاشکی گم می شدم در چشمهای مست تو

کاش پنهان می شدم در کنج بازوهای تو

می کشیدم سر میان خانه رویای تو

کاش جاری می شدم در هر شبِ تنهایی ات

می شدم تنها گلِ گلخانه شیدایی ات

کاش با تو می رسیدم تا به دریای خیال

جانی از نو می گرفتند آرزوهای محال

کاش شعری می سرودم از حضور ناب تو

بودی و من می سرودم از دلِ بی تاب تو

کاشکی یک شب دلم از مرگ غمها می سرود

اشک من را دست تو با مهربانی می زدود

گرمی آغوش تو غم را به آتش می کشید

نقشی از رویای فردا را به جایش می کشید

کاش با تو بودم و آسوده از این بی کسی

فارغ از تردید دل ، از سایه دلواپسی

سر به روی شانه ات همرنگ باران می شدم

کاش با تو همدم روح بهاران می شدم  !

********

www.amajidf.mihanblog.com

********